زن

By Homayoun Ajdari · Thursday, March 10, 2011

در آینه می بینم

هر اینه

که آ ن نگاه ماه ات

از زیر دام مقنعه

و پشت هرآنچه در و دیوار

همه ی حجابها را در می نوردد

همایون

دریغ ودرد که تا این زمان ندانستم/که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

رفیق

همه سخت می گیرند!

چه فرق دارد؟

آشناییها

از.....

یا از همین دیروز.

فاصله..................................................

چه فرق دارد؟

از شمال شاه تا جنوب جیب!

یا از شمال تا جنوب خیا بان روبرو.

همه سخت میگیرند!

انگار که دست دوستی همان دام دشمنی ست

تو...به انگ خامی-جوانی به حاشیه می روی میروی

و میانسالخوردگان از ترس رسوایی!

چه کنیم؟

با دامنه ی باریک باورهای تاریک شان,چه کنیم؟

بی خیال

بیا با من رفیقی کن

که بی تو من به کودکی میمانم که بر سفره ی شام,اهل خانه با او حرف نمی زنند

چه زیباست

من از باتوام=بامدادان بامدادان

تا بی تو با شامگاهان.........

صدایم کن یا بیا رفیق

آشنا

اسیر کنج کجای فکر منی ای کلام کم پیدا؟

که توشاه کلیدی

به قفل زوال هر زندان

وذهن اسیر هر زنجیر

غریبه نیستی و خوب می شناسی این زبان الکنم را

ومن ترا وتپقت را!

***

وه که:

ما چه خوب می دانیم

ازین شبها شبی

شهابی عاشق,بر عقیم عقل سلطان شبان اصابتهم مصیبه!:

وناگهان

نامنظومه ی والشمس واژه های هماغوش شعرم , شعرت

سالیان سال نوری ونورانی

دست افشان وپاکوبان , کفر عشق نازل میکنند

این همه تنهایی

اینروزها

در دایره ی دوستیها هم , زمهریر حضور زهر وزنگار

آزارمان می نوازند

این میان

گمشدگان در گذشته ها , در درشت نی درگذشتگان

دریوزگی سور سگ خانگی می برازند

آنسوتر

غافلان قاف غروب وغربت ,

فریب جهان را , به دور ناف منافع خویش

به طواف می خرازند

* * *

پرتیم و پرچیم

پای منبر پاییز زر می زنند وزار میزنیم

وه که ما چه ماهرانه , پرده های پنجره را , پشت ورو پوشیده ایم

(و آسمان کفاف این همه تنهایی را نمی دهد)!

31/7/2004

آغوش باز

آنگاه که گلنعشهای فرش سبز ,

خشت خام خشونت را

به خون سرخ خویش خیس می کنند

پزشکی بی قانونی , در خیابان ناصر خسرو خمیازه می کشد !

دلالان کودتا

دار وندار یار دبستانی دار زده را دودر می کنند

* * *

صدایی از دور میاید !

آی مردم:من حر ابن یزید بسیجی ام !

آی مردم:

چشمان شرمسارم,چه چیزها که ندیدند!!!

میلشان بکشید میل

آی مردم:

دست یاریگر دستانم شکسته بود که دوستی نکردند

دستبندشان بزنید دستبند

آی مردم:

پاهای لنگ در گلم , به سمت سبز خیابانتان نیامدند!

ببخشید , ببخشید

تازگیها اما , قلب قلابی ام که قرنها قندیل بسته بود

به عشق شما گر گرفته است

چه کنم؟

بمانم؟

یا بمیرم از خجالت؟

قلبم را که غریب میطپی,

می طپی...

چشمانم را هاج واج صوفیانه می رقصی

میرقصی !

وقتیکه کودکانه می خندی, خاموشی خشمم را غش غش

,,,

سفینه ی دستانم مستانه , ستاره ات را به کهکشان هر کجا,

حتا به آخر خوشه های دوشیزه,

شکار خواهد کرذ !

و بالاتر از آن

لکنت زبانم حافظانه

غزال ترا تا ابد می غزلد>

عاشقانه

قلبم را که غریب می طپی, میطپی

چشمم را هاج و واج می رقصی

و خشمم را که کودکانه غش غش می خندی

دستان سفینه ام , ستاره ات را , به کهکشان هر کجا !

حتا به آ خر خوشه های دوشیزه , شکار خواهد کرد

وبالاتر از آن

لکنت زبانم , غزال ترا حافظانه تا ابد می غزلد

شعر تازه

اتوبیوگرافی

پنجاه و سه سال آزگار ,

این قطار بی مقصد و بی مقدار

با تنها مسافرش ,

کماکان , ........... تلک وتلک وتلک

* * *

رهگذران , برخی

صورتکهای پشت پنجره اش را

سیرت عشق!

و بعضی ,نیشریشخندش می کنند!

* * *

زندانی قطار , دیرسالیست در التزام زن و فرزند و روزمرگی

خلوتی با خود ندارد

تا که شاید سیاه مشقی بی خلوت بر اندام کاغذ روزگارش بپوشاند.

* * *

او در تاریک روشنای فکرش شبهای شعر شماره می کند!!!

(بیخود شده از خویش) ضجه میزند

اینک که بذر وباران شعر وکلام فراهمند ,

گلواژه های آزادی چرا در دشتهای اندیشه ام گل نمی کنند ؟

و من چرا هر از چندی در آن ایستگاه نور ساکن نمی شوم ؟

* * *

یاوری کن ,

تو ای شریک شعر من

ترمز اضطراری این قطارو مسافر لا کردارش را بکش ,

بکش تا پیاده شویم!

سیاهچاله 16/4/04 همایون

سیاهچاله به مسعود خیام

• شگفتا

که از پس به توان قرن
هنوز
همان سکته ی سیاه فسیل سلسله می جنباند!

* * *

مرزبانان زمخت دروازه های دگم گمان
کماکان
می مو بیو سند(1)
و ما همچنان شاهدان شهمات شکار تبار خویشتنیم

* * *

کوشندگانمان
کیهانی از تکفیر به دوش می کشند
در آرزوی ظهور آن
پرنده ی پیدا وپنهان
که به صد سال
سلام وصلوات!
تنها
تنها سه بار در آسمانمان
پر زد و پر پر زد

* * *

دوست من
تو چشم دوخته ای به اختر سوخته ای
و من
خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد(2)

1- نوار موبیوس 2- حافظ

موج سبز

بی خیال

لابلای رو یا و ر یال , گمال گشت(1) می زدم

که فصل فیس بوک تاب مستوری از کف داد

ققنوسهای <جنگاور> جوان, برگ زیتون به منقارشان,

به پهنای

آسمان ایران

با سبز کوچ رنگین کمانشان ,

شانه به شانه نشاط را نشانه رفتند-می روند

پیران پیرومان چهچهه ی سرود سبز بی مرز زدند

-می زنند

حضرت هراس , داس می زند ,می زند......

ابلیس روسفید کفر کهریزک اوست

رمضان , شعبان و اشرف چار چشم,

قداره ها کشیده و می کشند -می کشند

و من

بال در بال تو تا کهکشان قد می کشم-قد می کشم

تیغ و تیشه می زند

ریشه می زنم

انگ می زند , سنگ می زند

سبز می شوم ,سبز می شوم سبز ,می شوم سبز,......همایون 22/10/09